Het moet niet gekker worden...

Hallo zeg, dat heb ik weer. Het mag dan wel carnaval zijn en mijn roots mogen dan wel in het Brabantse land liggen... dan hoeven ze me nog niet als schemerlamp aan te kleden! Ik lijk verdorie wel een beagleschemerlamp. Maar mijn baasjes beweren dat het mijn eigen schuld is. Nou is het wel zo dat ik al twee keer het verband van mijn pootje af heb gebeten en dat ik dus sinds maandag al driemaal door de dierenarts ben verbonden. En dat gaat in de papieren lopen, zegt de baas. En dat vond 'ie wel een investering waard. Ik moet nu dus met een kap om mijn kop rondlopen. Nee, niet zo'n harde plastic kap van de dierenarts, maar een mooie zachte kap. Een Comfy Cone noemen ze die. Vanochtend ging de baas via internet op zoek naar zo'n ding. Had 'ie een dierenwinkel in Leiden gevonden die ze zou verkopen. Even gebeld en ja hoor, ze waren in voorraad. Nou, mooi niet dus. Kwamen we daar binnen, kwam die man met zo'n gewone plastic kap aan zetten. "Dat is helemaal geen Comfy Cone," zei de baas. "Jawel hoor, zei die man... deze worden ook wel Comfy Cone genoemd." Hij dacht zeker dat als we eenmaal binnen waren we wel zo'n plastic ding zouden kopen. Nou, daar trapte de baas dus mooi niet in! Hij ging het vrouwtje bellen of ze op internet wilde kijken. Even later belde ze terug dat een winkel in Noordwijkerhout een Comfy Cone medium in voorraad had. Dus toen zijn we daarheen gereden. Daar heeft de baas inderdaad zo'n zachte zwarte kap voor me gekocht. Thuis deed 'ie hem om mijn nek. Nou, dat vond ik dus helemaal niets. Ik heb bijna een uur doodstil in de kamer gestaan en probeerde af en toe om de kap met mijn pootjes weg te schuiven. Nou, dat gaat dus niet. Na vijf kwartier mocht de kap even af. Ik ging met de baas mee wat boodschappen doen. Toen we weer thuis kwamen deed 'ie hem weer om, nu samen met een halsband. De kap zit met elastiekjes aan de halsband vast, zodat ik hem ook niet over mijn kop kan trekken. Ik vind het nog steeds helemaal niks, maar ik berust inmiddels in mijn lot. Ik heb de hele dag niet geslapen, dus ik zit een beetje weg te dommelen met die rare kap op mijn kop... ik heb gevochten tegen de slaap, maar uiteindelijk moest ik er aan toegeven. Volgens de baasjes moet ik nu met die kap op blijven lopen totdat mijn pootje genezen is. Klaar ben je ermee, maar eerlijk is eerlijk: toch ook een beetje mijn eigen schuld.

Een (voorzichtig) pootje van Rowlf

Zo loop ik er nu bij.... En dat vind ik dus helemaal niks!! Ik probeer héééél zielig te kijken, misschien mag 'ie dan wel weer af... Lekker hé...? Dat heb ik weer! Om te eten kan de baas de onderkant van de kap dubbel slaan... kan de kap gewooon op blijven.

Een lastige patient...

Rowlf is een lastige patient. Toen onze baasjes vanochtend beneden kwamen had hij al het verband van zijn pootje afgehaald. Kennelijk was hij het goed zat. Dat spul hoort niet om zijn pootje, dus weg ermee... Na overleg met de DA zouden ze het eerst een weekend aankijken zonder verband. Maar dat leek het vrouwtje toch niet echt een goed idee... het had er nu toch een paar dagen omheen gezeten en voor de genezing van zijn gebroken teen is het natuurlijk veel beter om het pootje zo lang mogelijk ingepakt te laten zitten. Dus toch weer een afspraak gemaakt bij de DA en vanmiddag is het pootje voor de derde maal netjes verpakt. Het vrouwtje heeft gevraagd om Rowlf's de poot nu hoger te verbinden (ze hebben het idee dat hij dan minder makkelijk aan het uiteinde van het verband kan bijten). Eens kijken hoe het nu gaat. Bij wijze van proef smeren ze een goedje tegen nagelbijten langs de randen van het verband, in de hoop dat hij er dan vanwege de vieze smaak niet aan gaat zitten knagen. Toen het hele pootje verbonden was bleek dat de DA ook pas een nieuwe soort verband ("no chew") had binnengekregen, dat door de fabrikant van een vieze smaak is voorzien. Daar hebben ze een rolletje van meegenomen om zonodig thuis reparatiewerk aan het verband aan te brengen. Voorlopig gedraagt Rowlf zich nu weer een poosje erg zielig...

Een (niet verbonden) pootje van Abbey

Samen op de bank... Rowlf op de rugleuning, ik op de zitting. Rowlf kan héél zielig kijken... ... maar hij ís ook een beetje zielig hoor... rust nemen is niets voor hem!

Update Rowlf

Gisteren is het verband al vernieuwd, omdat hij het een beetje had losgeknaagd én omdat het schoentje voor buiten wat te krap was (daardoor verschoof het verband bij het uittrekken van de schoen). Tot nu toe blijft Rowlf best van het verband af. Als 'ie er wel aan begint is één keer roepen genoeg. Wel heeft 'ie vandaag het klittenband van zijn schoen vernield... Hij gebruikt het pootje maar af en toe, maar kan zich heel goed redden op drie pootjes. Hij loopt buiten nu zelfs veel harder, waardoor een uitlaatrondje voor onze baasjes op joggen begint te lijken Over twee weken moet 'ie bij de DA terugkomen, maar het kan wel 4-6 weken duren voordat we hiermee klaar zijn. Of 'ie op tijd fit is voor de show in Hazerswoude op 15/3 valt te bezien...

Een pootje van Abbey

Gebroken teen...

Zaterdag, tijdens een wandeling rond de Klinkenbergplas in Oegstgeest, werd Rowlf achterna gezeten door een andere hond. Niets aan de hand, gewoon hartstikke speels, dat gebeurd zo vaak. Op een gegeven moment stoven ze door een stukje bos achter elkaar aan en toen ze daar uit kwamen hinkte Rowlf een beetje. Misschien verstapt, dacht de baas. Al snel rende Rowlf weer rond alsof er niets aan de hand was. De volgende ochtend bleek Rowlf echter weer een beetje te hinken. En de linkerteen van zijn rechtervoet stond een beetje naar buiten. Bij een nadere inspectie van zijn voet, bleek dat hij toch best wel pijn had. Ook voelde de baas dat het teentje wat "los" leek te zitten. Dus werd besloten om de dienstdoende dierenarts (niet onze eigen dierenarts) te bellen. Het bleef bij een telefonisch consult, want deze DA zei dat het klonk als een kneuzing... "geef hem maar een paracetamolletje", zei hij. Rowlf hoefde niet langs te komen. Dat vonden onze baasjes toch niet zo'n goed idee, dus gingen ze een andere DA zoeken, die ook weekenddienst had. Daar mocht Rowlf zondagochtend om 11:15u langs komen. Dus geen wandeling in Berkheide voor Rowlf, maar een onderzoek bij de DA op tafel. Die dacht toch aan een kneuzing, als voelde hij wel ruimte (net als de baas). Maar... "als het gebroken is moet hij echt meer pijn aangeven" zei deze DA. Ons vrouwtje zei nog dat Rowlf een bikkel is die niet zo kleinzerig is, maar Rowlf werd met een pijnstiller naar huis gestuurd. Vanochtend leek de teen nog verder te wijken, dus werd er een afspraak gemaakt om bij onze eigen DA een foto te laten maken. Maar dat hoefde dus niet... "Ik zie zo ook wel dat het gebroken is," zei ze. "Ik ga het als een breuk behandelen, met of zonder foto..." En zo ging het ook. Rowlf 's voet is nu netjes verpakt in rood verband. En wanneer hij wordt uitgelaten draagt 'ie daar een mooie zwarte schoen overheen. Over twee weken moet hij terug komen voor controle (of eerder als 'ie het verband er af bijt) en hij moet vier tot zes weken rust houden. Dat laatste zal voor mijn enthousiaste en energieke beaglebroertje nog het lastigste zijn, want rennen is zijn lust en zijn leven...

Een pootje van Abbey

Geen wit voetje gehaald, maar wel een rode... Het zal voor Rowlf niet meevallen om zijn pootje rust te gunnen. Verstandig is het waarschijnlijk niet, maar ook mét een verbonden poot klimt hij op zijn favoriete plekje: bovenop de rugleuning van de bank... lekker voor het raam. En zielig kijken natuurlijk... krijgt 'ie lekker veel aandacht van de baasjes.

Weekje vakantie

Toen we afgelopen zomer in Ees op vakantie waren, hebben we een keer met Alinda en Tjeerd en hun meute in de bossen van Grolloo gewandeld. Dat vonden we zo'n mooi gebied, dat onze baasjes op het idee kwamen om in januari nog een weekje op vakantie te gaan naar Drenthe. Het plan was om dat weekje dan samen te laten vallen met de Grote Snertwandeling van de Beagle Club Nederland (BCN), zodat we ook eens in de winter in boswachterij Grolloo konden wandelen. Dus toen Tjeerd en Alinda de datum voor de wandeling hadden vastgesteld, heeft ons vrouwtje meteen een huisje besproken in "'t Hart van Drenthe" in Zwiggelte. Vrijdag 16 januari vertrokken we voor een weekje vakantie naar het Drenthse land. Onderweg, toen we er bijna waren, werd een tussenstop gemaakt. Bij de bakker in Beilen moesten "Beiler Kontjes" worden ingeslagen... dat zijn gebakjes die onze baasjes errug lekker vinden!

Zes "Beiler Kontjes" voor drie personen!? (de baas z'n moeder was ook mee)

De volgende dag gingen we naar het bos vlakbij Ees. Daar hebben we van de zomer heel vaak gewandeld. Toen Rowlf en ik daar los mochten, herkenden we de omgeving en we stoven meteen weg. Pas een kwartiertje later kwamen we weer bij onze baasjes terug. Verrassing...!!! Dat waren ze niet van ons gewend!

Rowlf herkent het gebied... een paar minuten later gingen we er samen vandoor!
Onderweg kwamen we deze hond tegen en Rowlf is altijd in voor een hardloopwedstrijdje...

Even goed ruiken en kijken of er wild in de buurt is.

Joepieeeeeee! Rowlf met vier pootjes los van de grond!

Zondagochtend was het dan zo ver: de Grote Snertwandeling. We hoefden maar een kwartiertje te rijden vanaf ons vakantieadres. In een restaurant in Grolloo verzamelden de baasjes van 44 beagles zich. Wij beagles moesten in de auto wachten totdat alle baasjes hun koffie op hadden. Na de koffie reden alle auto's achter elkaar aan naar een parkeerplaats in het bos. Hier mochten we allemaal uitstappen. Het was gelukkig droog en het was niet eens zo koud. Onze baasjes hadden liever een meter sneeuw gehad, maar ja... je kunt niet alles hebben. Nadat Tjeerd, die boswachter is in dit gebied, iedereen welkom had geheten, mochten bijna alle beagles los! Fantastisch om hier met z'n allen te kunnen rennen. Helaas waren er al snel twee beagles verdwenen (die werden bijna 29 uur later pas weer gevonden...!). Wij kwamen, net als de meeste honden trouwens, regelmatig even kijken waar onze baasjes waren. Af en toe moesten we eventjes aan de lijn, omdat we door een gebied moesten waar veel wild zat. Rowlf en ik lieten ons netjes aanlijnen, maar wij roken best waarom dat was...

Tjeerd legt uit wat de bedoeling is... ...alle baasjes luisteren aandachtig en de beagles wachten ongeduldig tot ze los mogen.

Los!!! Enthousiast rennen alle beagles het bos in!
Na een korte sprint begonnen de reuen even hun aanwezigheid te melden...

En al snel was er gelegenheid om de dorst te lessen.

Verdwalen in de Drenthse bossen kan bijna niet. De bossen zijn in genummerde vakken verdeeld, die keurig staan aangegeven op grote keien in het bos en op de wandelkaarten van het gebied.

Rowlf was steeds in de voorhoede te vinden en voerde regelmatig een groep sprintende beagles aan.

Ook de wat oudere beagles wisten regelmatig hoge snelheden te bereiken.

Alle deelnemende beagles hadden dolle pret.

Door dit gedrag werd Rowlf door sommige baasjes aangezien voor een irritante en dominante reu. Ze hadden niet door dat wij bij elkaar hoorden en snapten niet dat ik Rowlf's pesterijtjes eigenlijk best leuk vond.

We zijn even bij de groep weggeweest, maar komen snel weer terug.

Bij de zandspeelplaats ging Rowlf nog even helemaal uit z'n dak... de wandeling was bijna afgelopen, maar hij barstte nog van de energie!

Na afloop van de wandeling was er nog snert (of andere soep) voor de baasjes in het restaurant waar het vanochtend allemaal was begonnen. Daarna gingen wij weer naar het vakantiehuisje in Zwiggelte. In de tuin van het huisje kwamen heel veel vogels van allerlei soorten. Merels, roodborstjes, pimpelmezen, koolmezen, vinken en zelfs een grote bonte specht. Het vrouwtje heeft verderop in het vakantiepark zelfs nog twee keer een groene specht gezien!

Deze grote bonte specht kwam lekker eten van de pinda's die onze baas in de boom had opgehangen. De foto is niet helemaal scherp, want hij werd van achter het raam gemaakt.

Rowlf na de Grote Snertwandeling... in diepe rust als een échte beagle.

Maandag kregen we visite en omdat het toen niet zulk lekker weer was hebben we maar een kort stukje gewandeld. Maar dinsdag gingen we weer terug naar Grolloo! We startten bij de zandspeelplaats en volgden de gele paaltjes van een vier kilometer lange wandeling. Zo kwamen we in stukken bos waar we nog niet eerder hadden gewandeld. Volgens Rowlf en mij zat daar ook veel wild, want we gebruikten onze neuzen erg veel. Soms iets té veel, volgens de baas. Op een gegeven moment kwamen we aan de rand van het bos bij een weiland waar twee paarden op stonden. De baas wilde ons hier eigenlijk aanlijnen, maar plotseling hield ik het niet meer. Ik stoof weg, met Rowlf in mijn kielzog. De baasjes dachten dat we naar die paarden gingen, maar ik rende ze keihard voorbij, de lucht van reëen achterna. Rowlf niet. Die rende eerst nog een rondje achter de paarden aan, totdat ze stil bleven staan. Toen vond Rowlf er niets meer aan. Hij bleef nog wat naar de paarden staan blaffen, maar besloot daarna maar naar de baasjes terug te rennen. De baas stond zich namelijk helemaal schor te schreeuwen dat we terug moesten komen! Onderweg knalde die sukkel tegen het prikkeldraad aan. Zo hard dat 'ie helemaal over de kop ging! Zijn Ezydog tuigje bleek een goede bescherming, want hij had geen schrammetje... Toen Rowlf eenmaal terug was bij de baasjes, ben ik ook maar teruggegaan. We hebben toen verplicht een poosje aangelijnd moeten lopen. Vonden we niet erg hoor. Verderop in het bos mochten we weer los en bij de zandspeelplaats trainde Rowlf weer voor de Beagle Grand Prix...

Rowlf stoof er weer vandoor...

...als een speer over de zandspeelplaats!

En ook hier was 'ie weer aan het laagvliegen.

Maar ik kan hem nog best bijhouden hoor...

Als ik zin heb, sprint ik lekker met hem mee!

De rest van de week kwam het niet meer van lange wandelingen. Dat kwam doordat het vrouwtje anderhalve dag flink last had van griep en omdat het behoorlijk regende. We hebben nog wel wat kortere wandelingen aan de lijn gemaakt, samen met de baas. Vandaag zijn we na een week heerlijke vakantie weer thuis gekomen.

Een pootje van Abbey

Even de energie eruit!

Rowlf en ik zijn allebei een weekje ziek geweest. We wilden een paar dagen niets eten en we waren behoorlijk lusteloos. We hebben dan ook veel geslapen en weinig gedaan. Alleen de nodige uitlaatrondjes dicht bij huis. Vandaag gingen onze baasjes in de omgeving kijken naar de schaatsers en wij mochten mee. We gingen met de auto, want ze wilden in de ruime omtrek het schaatsplezier bekijken. En er werd veel geschaatst hoor! Op de Does bij Leiderdorp, op de Oude Rijn bij Koudekerk, op de Vliet bij Leidschendam (daar was het echt heel erg druk), op de Vogelplas bij Leidschendam (daar was zelfs een toertocht), op de Zijl bij Leiderdorp en op de Dwarswetering bij Leiderdorp. Dat was een heel gezellig gezicht hoor, al die schaatsende mensen. Normaal ga ik liggen slapen op de achterbank, maar nu ben ik de hele rit wakker gebleven. Ik zat lekker uit het raampje te kijken! Onderweg bedachten onze baasjes dat wij even drie kwartier op het strand mochten rennen. Na een weekje niets doen moest even de energie eruit! We gingen daarom naar Katwijk om even lekker over het strand te racen. Er waren maar een paar andere honden, niet zoveel...maar we hebben ons samen prima vermaakt!

Een pootje van Abbey

Rowlf begon me zodra we op het strand waren uit te dagen..
Zie je hem kijken of ik wel kom? Ik laat hem eerst even alleen rennen...

Rowlf als "stofzuiger" aan het werk op het strand.

Een Nilfisk is er niets bij!

Er waren al foto's van ons tijdens het synchroon-zwemmen en synchroon-wandelen, sinds vandaag beoefenen we ook het synchroon-snuffelen.

Om te voorkomen dat er weer alleen foto's van Rowlf werden gemaakt, rende ik vandaag af en toe ook maar enthousiast op de baas af...

Rowlf lijkt hier wel in de camera te willen springen. Hij vliegt over het strand!

En hij applaudiseert voor zichzelf... met z'n oren!

Ineens begin ik mee te rennen en mee te spelen. Rowlf schrikt zich een hoedje en maakt zich uit de voeten. Goed hé...?

Als ik achter hem aan ren, blijft hij regelmatig omkijken of ik nog steeds achter hem loop.

Maar hij kan me niet van zich afschudden! De rollen zijn omgedraaid... ik jaag Rowlf op!

En na een poosje achter elkaar, gaan we verder naast elkaar...

Ook heel leuk hoor... doen wie het eerst bij de koekjes is!

Nog even een beetje strandjutten. Ik wilde dit stuk visnet mee naar huis nemen, maar het mocht niet van de baas. Wat een zeurpiet hé?

Tot besluit een brutale kraai. Die kwam bij het vrouwtje bedelen om hondenkoekjes.... ONZE hondenkoekjes. Nou vráág ik je...!